Mijn gedeelde leven in Flair

Hoe bevalt het verhuren van je eigen huis, het lenen van kleding, eten delen met de buren of huizenruil? Voor Flair schreef ik een verhaal over mijn leven in de deeleconomie. Dit verhaal staat hier nu online. Flair 10 juni 2015.jpg

cropped-getinline-11.jpg

Advertenties

Leven als Golden Girls

Lunch in ons Berlijnse appartement

Lunch in ons Berlijnse appartement

Of ik twee weken van huis wil ruilen met twee Parijzenaars? Of een weekje zou willen relaxen in Griekenland? In de afgelopen weken druppelden al talloze geweldige aanbiedingen binnen in de mailbox van Homeexchange: een huis met zwembad in Hongarije, villa’s aan de Turkse kust of een appartement in Antwerpen. Ik sta sinds een half jaar op de huizenruilsite en dat leverde mij al twee geweldige vakanties op.

Samen met vriendin A. ruilde ik in het najaar met de Spaanse Pilar. Zij heeft een buitenhuis aan de Spaanse kust, in een complex met twee zwembaden en een tennisbaan. De flats werden voornamelijk bevolkt door bejaarden, en wij maakten de hele vakantie grappen over de Golden Girls. U weet wel, die televisieserie uit de jaren negentig over vier oudere dames in een villa, die voornamelijk de hele dag zaten te kaarten en kankeren.

Toen we op Pilar stonden te wachten, om zes uur bij het kerkje op het dorpsplein, en de minuten langzaam wegtikten, sloeg de twijfel toe. Misschien was Pilar wel een oplichter, want dit was toch gewoon te mooi om waar te zijn? Maar Pilar kwam en in haar koelkast stond de wijn koud. De man van Pilar stak een verhandeling af over wandelroutes in de buurt, geweldige restaurants met verse vis en interessante dorpjes met terrasjes en markten.

Mijn tweede ruil was met de Franse Angelique. Haar familie bezit dan weer een huis in Berlijn. Dit appartement was ook nog eens gelegen in één van mijn favoriete buurten, Friedrichshain en zag er prachtig uit. Ik ging samen met mijn vriendin M., met wie ik tien jaar geleden een semester studeerde aan de Humboldt Universiteit. Tot hilariteit van de pünktlichDuitse buurvrouw, die de deur voor mij opende, arriveerde ik alleen. (M. is geen freelancer en moest gewoon nog werken op een woensdagmiddag.) “Bist du alleine”, vroeg ze geschrokken en ging snel weg. Tevreden maakte ik, ganz allein, een rondje door het typische Berlijnse appartement en constateerde dat huizenruilen gewoon een geweldige manier is om op vakantie te gaan. Angelique stuurde ondertussen berichtjes uit Amsterdam over mijn ‘fabulous apartment’ en de stroopwafels, die voor haar klaarstonden.

Huizenruil is een goedkope manier van reizen, maar net als andere deeleconomie-initiatieven maken de ontmoetingen met vreemden, het elkaar vertrouwen, de ervaring nog specialer. Bovendien heb ik er een nieuwe hobby bij: scrollen langs foto’s van huizenruilers. Ik droom nu van villa’s in Toscane en hutjes tussen de rijstvelden van Bali. Iemand zin in een weekje Amsterdam?

Cadeaubon 2.0

De deeleconomie-cadeaubonnen.

De deeleconomie-cadeaubonnen.

Een bon voor een knipbeurt, cursus WordPress of een wandeling met de hond. Die kun je binnenkort door het hele land vinden. Juul Martin presenteert hiervoor zijn speciale deelcadeaubonnen. Juul is een bekende naam in de wereld van de deeleconomie. Zo richtte hij onlangs in Nijmegen de Deelwinkel op, waar winkelend publiek in een winkelcentrum geïnformeerd wordt over de sharing economy. Ook bouwde hij het Huis van Overvloed, een huis gemaakt van materialen die hij kreeg en gebouwd door velen die spontaan hulp aanboden. Op de bon vul je in wat jij wil weggeven. Dat kan dus van alles zijn. Misschien wil je iemand leren hoe je een appeltaart kunt bakken of, in mijn geval, een goed persbericht kunt schrijven. In heel Nederland opent Juul deze cadaubonhotspots en vandaag in Amsterdam. Ze liggen nu onder meer op de Impact Hub in het Westerpark en bij Seats2meet Berlage. Juul gelooft in overvloed en denkt dat mensen bereid zijn om vanuit die gedachte veel te geven. Ook hoopt hij met de bonnen ook ‘offline’ publiek te bereiken, die niet op Facebook en Twitter zitten. Zo komen steeds meer mensen in aanraking met de deeleconomie, worden meer spullen gedeeld en ontstaan bijzondere ontmoetingen. “In mijn deelwinkel in Nijmegen kwam onlangs een oudere vrouw. Ze was somber en teleurgesteld in het leven. Toen ze door de stapel bonnen bladerde, kwam er een lach op haar gezicht. ‘Mag ik dit allemaal pakken?’, vroeg ze. Een week later kwam de vrouw opgewekt terug met tien euro, waarmee we koffie en koekjes konden kopen. Echt, ik verzin dit niet.”

Lenen bij LENA

“Wat zie je er leuk uit”, zegt mijn ex-collega M. We zitten in een biologisch restaurant dat duidelijk nog is blijven steken in de jaren negentig. Mijn vriendin eet een bloederige biefstuk, terwijl ik op een stuk kool met geitenkaas kauw. Vegetarisme zoals we dat kennen van 20 jaar geleden met smakeloze sojabrokken en fantasieloze bladgroentes. God gaf ons toch Ottolenghi? En hij zag dat het goed was. Ik vertel M. trots dat het colbert dat ik draag, geleend is bij LENA, the fashion library.

Omdat ik dankzij Opgeruimd, het boek van Marie Kondo de helft van mijn kleding wegdeed, was het tijd voor iets nieuws. Deze Japanse opruimgoeroe stimuleert je namelijk om nogal veel weg te gooien (lees: bijna alles). Maar ik wilde natuurlijk geen miskopen meer doen of kleding kopen die ik slechts een paar keer droeg. Dus toog ik naar de Westerstraat in de Amsterdamse Jordaan waar LENA is gevestigd.

Ironisch genoeg brandde er nog een miskoop van H & M in mijn tas, die geruild moest worden. Ik besloot van dat geld lid te worden van de kledingbieb. Elisa, die samen met haar zussen en haar vriendin Suzanne LENA oprichtte, vertelde enthousiast over het concept. Het viertal had eerst een vintagewinkel in Eindhoven, maar besloot het tijdens een roadtrip over een andere boeg te gooien. Ik heb er bewondering voor dat zij zo’n prachtig initiatief echt doorzetten. Veel ondernemers in de deeleconomie tonen lef en steken hun nek uit. Geen gezeur en cynische mantra’s met kreten als ‘het lukt toch niet, het wordt toch niets’. Ze doen het gewoon.

Het goedkoopste abonnement is 19, 95 euro en hiervoor kun je voor 100 punten aan kleding lenen. Een colbertje is bijvoorbeeld 100 punten en een topje 25. Als je lid bent, mag je de kledingstukken houden zolang je wil. Met een strippenkaart is de leentermijn vijf dagen. De eerste paar keer ziet LENA het door de vingers wanneer kleding stuk gaat.

Ik ging naar huis met twee colbertjes. Eentje droeg ik vaak en besloot die aan te schaffen. De ander bracht ik terug, omdat het toch niet helemaal mijn stijl was. Hiervoor in de plaats koos ik iets nieuws. Dankzij LENA is het geen miskoop geworden en hoef ik mij niet schuldig te voelen tegenover Marie Kondo. Binnenkort ga ik terug voor iets dat echt joy sparkt.

Total eclips of the heart

Enigszins verbaasd doet een buurman een paar straten verderop de deur open. Ik zou toch vandaag om half negen ’s ochtends langskomen om een reisgids over Parijs te lenen via Peerby? In mei ga ik naar het OuiShare Fest, een conferentie over de deeleconomie. Ik zal slapen in het huis van ene Manuel, die een piepklein appartementje heeft vlakbij de locatie van het OuiShare Fest. Op zijn beurt vertrekt Manuel richting Amsterdam om in mijn penthouse aan ’t IJ, ahum, neer te strijken.

Maar goed, die reisgids dus. Die had ik nodig om alvast de route uit te stippelen. Bovendien wilde ik weten of het lenen van specifieke boeken ook mogelijk is via het deelplatform Peerby. Ja, dus. Ik deed ook een oproepje voor het lenen van Marie Kondo’s Opgeruimd, maar mijn ongeduldige zelf kon niet wachten tot een buurvrouw een dag later antwoordde dat ik de New York Times bestseller mocht ophalen. Op het station van Groningen had ik het boek bij de AKO gekocht en in Amsterdam al half uitgelezen.

Ik mocht van buurman D. aan het Lupineplein de reisgids lenen en hij gaf er ook nog een kaart bij. Een andere buurvrouw reageerde enthousiast dat ze geen gids had, maar veel goede tips over Parijs kon geven. Buurman D. informeerde of ik al een Airbnb had geboekt. Hij kon er eentje aanraden. Ohja en of ik wellicht interesse had om een artikel te schrijven voor het artsenblad waar hij eindredacteur was.

Met de komst van de zonsverduistering deed ik ook nog een poging om via Peerby een eclipsbril te lenen. Helaas, niemand had een bril te leen, maar wel goede adviezen over stukken karton en fotorolletjes. Buurvrouw J. stuurt ook nog een berichtje. Of ik bij haar op het dakterras aan het IJplein de eclips kom bewonderen. Ze schrijft dat je ook prima door een cd  kunt turen naar de zon. Aangezien ik als zelfstandige schrijver mijn ogen liever niet te grabbel gooi, sla ik het aanbod toch maar af. Blind worden van een eclips lijkt mij ook weer zo wat. Of zou je een blindenstok ook kunnen lenen?

Prachtige ontmoetingen ontstonden via Peerby. Geen total eclips of the heart dus. Integendeel. Peerby is veel meer dan spullen lenen, het gaat over het maken van contact en het leggen van verbindingen tussen buurtgenoten. De eigenaar van een papierversnipperaar vroeg of ik gezellig langskwam om daar mijn papieren te vernietigen, een document inscannen mocht ook wel op de fysiotherapiepraktijk een paar straten verderop. Moet ik nog even doorgaan?

Van chaoot naar minimalist

Door de deeleconomie heb ik een andere relatie gekregen met spullen. Dat klinkt wat zwaar, maar als je toelaat dat vreemden in je bed slapen of dingen lenen, ga je nadenken over wat echt onbetaalbaar en onvervangbaar is.

In de afgelopen paar weken heb ik erg veel weggedaan. De deeleconomie gaat namelijk ook over het leven met minder bezittingen. Om meer te leren over opruimen, sloot ik mij aan bij allerlei groepen over minimaliseren op Facebook. Het is voor een creatieve chaoot met een nostalgische inslag namelijk vrij lastig om ergens afscheid van te nemen.

Een wereldwijde beweging van miljoenen minimalisten blijkt inmiddels actief te zijn. Zo zag ik de inspirerende Ted Talk van de Minimalists, Joshua Fields Millburn & Ryan Nicodemus. (https://www.youtube.com/watch?v=GgBpyNsS-jU&noredirect=1) Die laatste besloot alles in te pakken en drie weken lang in dozen te laten. Na die 21 dagen had hij tachtig procent van de spullen niet gebruikt. Hij besloot alles te verkopen of weg te geven.

Al jarenlang voelde Nicodemus zich ongelukkig, hoewel hij eigenlijk leefde in de American Dream, met een succesvolle carrière, dure spullen, een grote auto en verre reizen. Joshua maakte de omslag om minimalist te worden in het jaar dat zijn moeder overleed aan kanker en zijn huwelijk op de klippen liep. Het tweetal reist inmiddels de wereld over en de lijst met interviews op hun website is verre van minimalistisch te noemen. (Voor negentig cent kun je op Bol.com hun interessante essays kopen).

In navolging van de Minimalists heb ik de helft van mijn kleding weggeven, evenals cd’s, boeken en heel veel andere zaken. Ik geef ze gelijk dat het verslavend werkt om spullen weg te gooien en het je tegelijkertijd lichter maakt.

Dat klinkt je wellicht wat happenizachtig in de oren, maar minimaliseren gaat ook over loslaten van dingen en nagaan wat voor jou waardevol en belangrijk is. Hopelijk pak je niet het dichtstbijzijnde teiltje, maar wil je even 15 minuten besteden om de bovenstaande Tedtalk te bekijken.

Joshua koopt bijna geen dingen meer, maar geeft geld uit aan ervaringen. Afgelopen zondag fietste ik met een goede vriendin over de hei in Hilversum. De zon scheen en we hadden een bijzonder gesprek. Als verjaardagscadeau trakteerde zij op koffie in een uitspanning. (Wij besloten dat het een uitspanning moest heten). Die fietstocht was inderdaad een onbetaalbare ervaring, waar geen boek, cd, douchegel van Rituals, kaarsenstandaard of doos bonbons ooit tegenop kan.

Tupperwareparty 2.0

“Wil iemand een stijltang? Waarom ik die wegdoe? Ik heb al stijl haar.” Een betere en grappigere manier om de ruilparty te starten, was er eigenlijk niet. Het gaf precies de essentie weer van deze middag; waarom heeft een mens zoveel spullen die zinloos op planken en in kasten liggen, terwijl ze voor anderen nog waardevol kunnen zijn.Vroeger kwam iemand langs om tupperwarebakjes aan te prijzen, die je vaak niet eens nodig had. Nu ruilen we spullen zodat we niets nieuws meer hoeven te kopen.

Mijn huis was al snel veranderd in een levensechte marktplaats met links de boeken en de dvd’s, in het midden een hoop kleding en op tafel wat keukenspullen. (Een systeem aanbrengen in een ruilmiddag is een aanrader. Eerst leg je alle spullen op categorie en vervolgens prijst iedereen ze kort aan). Vriendin Y. ging naar huis met mijn champagneglazen, B. nam het kleed van over de bank mee dat ik bij de vorige kledingruil van A. had gekregen, die zelf op haar beurt weer tevreden een rokje van Y. aantrok. Ook tijdschriften worden nu weer opnieuw gelezen, dvd’s voor een tweede keer bekeken en cd’s vaker gedraaid.

Ik wil minder spullen, minder rotzooi, minder gedoe. Dus ik organiseerde een ruilmiddag in mijn huis. Ik eindigde met drie vuilniszakken met kleding en twee kratten met spullen die nog geen bestemming hebben gevonden. Is er iemand met krullen die nog een stijltang nodig heeft?